Nahi gabeko bakardadea: nola eraiki komunitatea zure neurrira

Bakardadeaz hitz egitea ez da beti erraza. Denbora luzez, porrot pertsonalarekin, ahuleziarekin edo trebetasun sozialen faltarekin lotu izan da. Hala ere, nahi gabeko bakardadea bizitzako hainbat unetan ager daitekeen giza esperientzia da, batez ere aldaketa-garaietan; hala nola erretiroan, etxe-aldaketa batean, alarguntasunean edo seme-alabak etxetik joatean.

Albiste ona da ez dela halabeharrezko helmuga. Nahi gabeko bakardadea aurrea hartu eta aurre egin dakioke. Eta, aurreikuspen ekonomikoarekin gertatzen den bezala, aurreratzeak markatzen du aldea.

Bakarrik bizitzea ez da bakarrik sentitzea

Garrantzitsua da bi errealitate desberdin bereiztea:

• Bakarrik bizitzea hautu kontzientea eta gogobetegarria izan daiteke.
• Bakarrik sentitzea, berriz, deskonexioa, lotura esanguratsuen gabezia edo inorekin harremanik ez izatearen sentsazioa da.

Pertsona batzuk bakarrik bizi dira eta erabat lagunduta sentitzen dira; beste batzuk, berriz, jendez inguratuta egonda ere, isolamendu sentsazio sakona izaten dute.

Gainera, nahi gabeko bakardadea ez zaio adin aurreratuari soilik lortzen; bizitzako edozein unetan ager daiteke. Helduaroarekin aldatzen dena da zenbait egoerak —erretiroa edo lan-errutinen galera, adibidez— harremanetarako gune naturalak murriztu ditzaketela.

Kontuan hartzeko alerta seinaleak

Nahi gabeko bakardadea gutxitan agertzen da bat-batean, pixkanaka agertzen da. Hona hemen kontuan hartu beharreko seinale batzuk:

• Gogo-aldartean aldaketa iraunkorrak.
• Gizarte-harremanak pixkanaka murriztea.
• Errutina partekatuak galtzea.
• Deskonexioaren edo “beharrezkoa ez izatearen” sentsazioa.
• Jardueretan parte hartzeko edo irteteko motibazio falta.

Seinale horiek garaiz detektatzea ez da dramatizatzea, norbere burua zaintzea baizik. Gure osasun fisikoa edo finantzak berrikusten ditugun bezala, gure ongizate soziala aztertzea ere osasungarria da.

Aurrea hartzea bizi-kalitatea irabaztea da

Bakardadea finkatu aurretik jarduteak eragin emozionala murrizten du, autonomia indartzen du, autoestimua hobetzen du eta bizitza aktiboagoa eta osasuntsuagoa bultzatzen du.

Komunitatea ez da zerbait abstraktua, ezta talde handientzat soilik ere. Pausoz pauso eraikitzen da, eguneroko harremanetatik abiatuta. Bizitza soziala planifikatzeak ez du esan nahi harremanak behartzea, loturak sortzeko eta mantentzeko aukerak erraztea baizik.

Zugandik gertu dauden baliabideak

Udalerri askotan badira parte hartzea eta laguntza sustatzeko baliabideak:

• Gizarte- eta kultura-etxeak.
• Auzo-elkarteak.
• Kirol klubak edo mendi-irteerak.
• Udaleko laguntza-programak.
• Belaunaldien arteko jarduerak.
• Boluntariotza.

Espazio horietara gerturatzeak ez du konpromiso iraunkorrik eskatzen. Askotan nahikoa da lehen urratsa eman eta probatzea.

Mikro-komunitateak: txikiaren indarra

Komunitatea eraikitzeak ez du zertan egitura handirik behar. Askotan gure inguruan hasten da: auzokideak agurtu eta haiekin hitz egitea, astean behin paseatzera irtetea edo ezagutzen zaituzten leku batean ohiko kafe bat hartzea.

Konexio txiki horiek, denboran mantenduta, segurtasun emozionalerako sarea sortzen dute.

Gaur eraiki, bihar hobeto bizitzeko

GEROAn badakigu aurreikuspena denboran zehar egindako ahalegin txikien bidez etorkizuneko lasaitasuna eraikitzea dela. Gizarte-bizitzarekin ere antzeko zerbait gertatzen da. Erretiro osoa ez dago diru sarreren mende bakarrik; harremanen kalitatearen, zerbaiten parte sentitzearen eta laguntza sare baten mende ere badago.

Izan ere, nahi gabeko bakardadeaz hitz egitea arduraz jokatzea da, ez ahuleziaz. Aitortzea, partekatzea eta jardutea indartzen duten urratsak dira.